Rok sprawozdawczy 1926, mimo dość słabego ruchu turystycznego i fatalnej pogody był dla T.O.P.R. niezwykle obfitym w nieszczęśliwe wypadki, w których Pogotowie niezwłocznie działało.

Dziennik Pogotowia notuje pięć wypadków śmiertelnych i trzy wypadki ciężkiego potłuczenia, nie licząc drobnych interwencyj w odszukaniu zabłąkanych turystów.
T.O.P.R. rozporządza doskonałym sprzętem ratowniczym i podręcznemi medykamentami, które w b. r. dzięki dr M. Gromskiemu Amerykański Komitet Pomocy Dzieciom Polskim bogato uzupełnił, za co T.O.P.R. i na tem miejscu serdeczne składa podziękowanie.

T.O.P.R. utworzyło w górach w schronisku na Hali Gąsienicowej i przy Morskiem Oku stacje ratownicze wyposażone w środki opatrunkowe. Telefoniczne połączenia z tych schronisk dają możność T. O. P. R. szybkiego organizowania wyprawy i jej orjentacji w każdym wypadku. Połączenie telefoniczne z południową stroną Tatr ułatwia w wypadkach zaginięcia turystów wzajemne współdziałanie w poszukiwaniach z Pogotowiem Ratunkowem Czesko-słowackiego Klubu Turystów.

T.O.P.R. rozporządza bardzo szczupłemi funduszami.

W r. b. otrzymało ono  subwencję 1000 zł od Zarządu Uzdrowiska Zakopane i 100 zł od Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, jako zaległą subwencję z roku 1925 r.

W skład Zarządu T. 0, P. R. wchodzą:

dyr. Karol Stryjeński jako prezes,

dr Wacław Kraszewski wiceprezes i lekarz Pogotowia,

Ignacy Bujak sekretarz,

gen. Marjusz Zaruski Tadeusz Zwoliński, dr. Mieczysław Świerk, dyr. Tadeusz Malicki, Andrzej Marusarz.

Członkowie straży czynnej będący stale w Zakopanem: