29. 7. 63. Również na Pośrednim Mięguszowieckim Szczycie w tragicznych okolicznościach zginął młody taternik z Krakowa, Wojciech Hyła. Podczas wspinaczki, północną ścianą spadające bloki skalne przecięły ubezpieczającą taternika linę, powodując jego upadek i śmierć.

6. 4. 64. W dniu tym odbyła się pierwsza zimowa wyprawa ratunkowa na wariant "R” na Mnichu. Po 12-godzinej akcji uratowano dwóch taterników z Wrocławia. Byli to N. Głazek i J. Fereński. Wypadek spowodowany był odpadnięciem pierwszego z wymienionych taterników, któremu na przewieszonej ścianie towarzysz nie mógł udzielić pomocy.

17. 4. 64. Nieszczęśliwie zakończyła się wspinaczka na Cubrynę dla Janusza Olszewkiego i Nisiurewicza. Podczas schodzenia zachodem Abgarowicza - na skutek odpadnięcia jednego z nich - spadli oni z wysokości ok. 60 m. Ratownicy, po przybyciu na miejsce, stwierdzili śmierć Olszewskiego, a rannego Nisiurewicza przetransportowano do szpitala.

7. 8. 64. Drugą w tym roku wyprawę ratunkową na wariant "R" na Mnichu przeprowadzano po dwóch alpinistów węgierskich. Dwójka ta, nie mogąc pokonać dużych trudności, utknęła w ścianie i za¬wezwała pomocy. Mimo nocnej pory, wyprawę zakończono w rekordowym czasie 9 godzin od chwili alarmu. Alpiniści wyszli z wypadku bez szwanku.

22. i 23. 8. 64, Jedną z najcięższych akcji ratunkowych była wyprawa na Kazalnicę. Wypadkowi ulegli dwaj taternicy słowaccy: Milan Hasala i Jan Fabik z Bratysławy.
W drugim dniu wspinaczki po południu, Milan Hasala odpadł od ściany, doznając złamania nogi i ogólnych potłuczeń. Towarzysz ubezpieczywszy się na półce skalnej, wezwał pomocy.
Ekipa ratowników dotarła na Kazalnicę w godzinach wieczornych. W czasie ulewnego deszczu i zupełnej ciemności założono stanowisko zjazdowe. O świcie ratownik Józef Uznański zjechał ok. 200 m i stwierdziwszy śmierć Hasali, zdjął ze ściany Jana Fabika, którego następnie zwiózł na dół. O godzinie 10 ratownik Stanisław Janik dotarł do zmarłego i zwiózł go na piargi. Oba zjazdy wynosiły po ok. 500 m. Zupełny brak widoczności, padający bez przerwy deszcz ze śniegiem i zimny wiatr utrudniały ogromnie akcję. Okoliczności powyższe uniemożliwiły jakąkolwiek łączność głosową i wzrokową. Jedynie dzięki doskonałej znajomości terenu i wyszkoleniu ratowników, akcja zakończyła się szczęśliwie.
W czasie tej wyprawy dał się odczuć brak nowoczesnych wind do alpejskiego sprzętu ratowniczego i radiotelefonów krótkiego zasięgu.